" دل خوشی " - " ژرژ پمپیدو " ی جدید

مرکز ژورژ پمپيدوي جديد در متز فرانسه کاريست متفاوت از معمار جوان ژاپني، " شيگورو بان " که عمده شهرت وي در طراحي سازه هاي کاغذي بوده است. زماني که مراسم ساخت اين پروژه در نوامبر 2006 آغاز گرديد، مسئولان اين پروژه پيش بيني کردند در سال 2009 اين مرکز به روي همگان گشوده شده تا بتواند بزرگترين مجموعه هنر مدرن و معاصر اروپا را به نمايش بگذارد.

پيشرفت فيزيکي پروژه در آوریل 2009 :

" مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو " 1969 - پاریس :

این مرکز شامل یک کتابخانه عمومی بزرگ و موزه ملی هنر مدرن است. نمایشگاه‌های هنری و فرهنگی نیز همیشه در آن برپا است. ویژگی ظاهری مهم این مرکز معماری بی‌همتا و جنجال برانگیز ساختمان آن است. این ساختمان را " رنزو پیانو " و " ریچارد راجرز " طراحی کردند. در این طرح تمام لوله‌کشی‌ها و کانال‌های تهویه‌هوا و سیم‌کشی برق در بیرون ساختمان و در معرض دید قرار دارد. حتی تیرها و ستون‌های سازه ساختمان نیز همگی دیده می‌شود. منتقدان آن را به انسانی شبیه دانسته‌اند که دل و روده‌اش بیرون از بدن قرار دارد.میدان استراوینسکی در کنار ساختمان این مرکز با مجموعه‌ای از تندیس‌های متحرک در میان و کنار یک استخر آب جلوه دیگری از هنر مدرن را به بازدیدکنندگان عرضه می‌کند.

بنیاد پژوهش و هماهنگی موسیقی و آکوستیک نیز بخشی از این مرکز است.پاریس، سال ۱۹۶۹ زمان اتمام بزرگ‌ترین پروژه فرهنگی هنری فرانسه بود . مرکز ژرژ پمپیدو واجد خصوصیاتی کاملاً استثنایی است. کانونی چند منظوره که شامل موزه ملی هنرهای مدرن، مرکز طراحی صنعتی، اداره توسعه فرهنگی و دو ارگان مهم دیگر یعنی کتابخانه عمومی مرجع و موسسه پژوهش‌های تطبیقی آکوستیک موسیقی IRCAM است.